Kaartlijnen in het Grand Tableau
Wat kaartlijnen zijn
Door je significator lopen lijnen: de rij waarin ze ligt, de kolom erboven en eronder, en de vier diagonalen. Waar een kaart op zo'n lijn ligt bepaalt hoe je hem leest — niet wat de kaart betekent, maar waar die betekenis over gaat.
Het is de techniek die het dichtst bij gewoon lezen ligt, en juist daarom de techniek waar de meeste stilzwijgende aannames in zitten. De richtingen zijn onomstreden; de vraag hoe ver een lijn reikt is dat niet.
Wat de vier richtingen betekenen
Links en rechts zijn tijd. Wat links van je significator ligt is geweest, wat rechts ligt komt nog. Hoe verder weg, hoe verder in de tijd; wat vlak naast haar ligt speelt nu.
Boven en onder zijn bewustzijn. Boven de significator staan gedachten en ideeën — wat je overweegt. Eronder liggen onbewuste krachten: wat meespeelt zonder dat je het benoemt.
De diagonalen vormen een X. Naar links invloeden, naar rechts mogelijkheden, en de boven- en onderhelft houden hun betekenis vast: linksboven bewuste invloeden, linksonder onbewuste, rechtsboven bewuste mogelijkheden, rechtsonder onbewuste.
Die duidingen komen van Labyrinthos, die deze techniek het uitvoerigst beschrijft. Ze gelden alleen als je significator er ook echt tussen ligt — vandaar dat de plek waar ze valt zoveel uitmaakt.
Hoe ver reikt een lijn?
Hier lopen de bronnen uiteen, en het verschil is groot. Labyrinthos leest de lijn helemaal door tot de rand van het raster. Parsifal's Wheel blijft binnen het negenkaarts-vak rond de significator, en noemt de afstandsmethode uitdrukkelijk als de manier om daar juist búiten te komen.
Vanaf De Dame op positie 12 raken de volledige lijnen 17 van de 35 kaarten. Het vak raakt er 8.
De Slang
De Hond
De Zon
De Weg
De Boom
De Lelie
Het Huis
De Dame
Het Schip
Het Anker
De Ruiker
Het Hart
De Vissen
De Ster
De Vos
De Lijkkist
De Ring
De Beer
De Maan
De Muizen
De Heer
De Berg
Het Boek
Het Kruis
De Brief
De Toren
De Sleutel
De Ooievaar
De Tuin
De Roede
De Zeis
De Vogels
Het verschil is netter dan het lijkt. Er zijn acht richtingen vanaf de significator, en het vak is precies één stap in elke richting. Waar Labyrinthos de hele straal leest, leest Parsifal's Wheel alleen de eerste kaart erop. Niemand is het oneens over wélke kant je op kijkt — alleen over waar je stopt.
Uitgewerkt voorbeeld
De rij van De Dame is scheef, en dat is het eerste wat opvalt. Links liggen er 2 — De Lelie en Het Huis — en rechts 6: Het Schip, Het Anker, De Ruiker, Het Hart, De Vissen en De Ster.
Die scheefheid is geen tekort maar informatie. Deze legging heeft weinig te zeggen over waar iemand vandaan komt en veel over waar het heen gaat. Wie dat leest als "er ontbreekt iets" leest de vorm van de legging niet mee.
De kolom staat er haaks op. Boven ligt De Klaverbladen, eronder De Ring en De Toren. Waar de rij een verhaal in de tijd vertelt, vertelt de kolom er een over lagen: wat er in het hoofd zit tegenover wat eronder meespeelt. Dezelfde kaart zou op die twee plekken iets heel anders betekenen.
En de diagonalen wijken uit. Linksonder liggen De Lijkkist en Het Kruis, rechtsonder De Beer en De Ooievaar. Twee onbewuste lijnen die tegengesteld lopen: de ene naar wat achter je ligt, de andere naar wat mogelijk is.
Wat de bronnen erover zeggen
Labyrinthos beschrijft deze techniek het uitgebreidst en levert alle duidingen die hierboven staan: links verleden en rechts toekomst met de afstand als tijdsafstand, boven gedachten en onder onbewuste krachten, en de diagonalen als een X van invloeden en mogelijkheden.
Parsifal's Wheel noemt dezelfde rijen, kolommen en diagonalen, maar als onderdelen van het negenkaarts-vak. De uitwerking daarvan staat op die site in afbeeldingen en niet in tekst, dus we schrijven er geen betekenissen aan toe. Wat er wél staat is de reikwijdte, en die is expliciet: het vak is de eenheid, en de afstandsmethode is wat je gebruikt om erbuiten te kijken.
Eén ding om te weten: Labyrinthos legt het Grand Tableau in vier rijen van acht met de laatste vier in het midden. Wij beschrijven het als vier rijen van negen. De techniek werkt op allebei — een rij blijft een rij — maar de lijnen zijn bij ons één kaart langer, en dat verandert de aantallen hierboven.
Waar het misgaat
De eerste fout is de richting vergeten zodra de kaart interessant wordt. Het Hart rechts van je significator gaat over liefde die komt; boven haar over liefde waar iemand aan dénkt. Wie alleen "Het Hart ligt erbij" leest, gooit precies weg wat deze techniek toevoegt.
De tweede is de scheefheid gladstrijken. Ligt je significator ver naar links, dan is de toekomstlijn lang en de verledenlijn kort — dat mag je niet compenseren door kaarten van elders erbij te halen. De legging heeft die vorm en die vorm zegt iets.
En de derde is de reikwijdte stilzwijgend laten meebewegen met wat uitkomt. Lees je de volledige lijn, doe dat dan ook als er iets ongemakkelijks aan het eind ligt. Lees je het vak, laat de rest dan echt rusten en gebruik de afstandsmethode om te wegen wat verder weg ligt. Wisselen naar bevind van zaken is geen techniek maar een voorkeur.
Verder lezen
Spiegelen en ridderen wijzen kaarten aan die juist níét op een lijn met je significator liggen, en de afstandsmethode weegt alles wat overblijft. Kruispunten gebruikt dezelfde rijen en kolommen, maar dan van twee kaarten tegelijk. Het Grand Tableau leest terug hoe je de legging opzet, en de 36 huizen leggen uit welk levensgebied bij elke plek hoort.
