Wat willen beoefenaars bereiken met elektrische impulsen op je lichaam?
APS-therapie, oftewel Action Potential Simulation Therapy, is een benadering die beoefenaars inzetten bij pijn en herstel. Het idee achter deze therapie is gebaseerd op de natuur zelf: het gebruik van elektrische signalen die lijken op de actiepotentialen van onze zenuwcellen. Wanneer je deze therapie ontvangt, worden er elektroden op jouw huid geplaatst. Vanuit die elektroden worden specifieke elektrische impulsen afgegeven die je zenuwbanen stimuleren.
Volgens beoefenaars komt er door deze stimulatie een biologisch proces op gang dat pijn zou verminderen. Zij stellen dat je lichaam reageert door endorfines vrij te geven, stoffen die met een gevoel van welzijn in verband worden gebracht. Voorstanders passen het toe bij acute en chronische pijnklachten en na blessures, zoals sportblessures of aandoeningen van het bewegingsapparaat. Zij zien het als een natuurlijke manier om je lichaam te ondersteunen. Heb je pijnklachten of een blessure, dan kun je daarmee bij je huisarts terecht.
Toepassingen van APS-therapie
- Ingezet bij chronische pijnklachten
- Bedoeld als ondersteuning na sportblessures
- Toegepast bij spier- en gewrichtsaandoeningen
- Verminder stress en bevorder ontspanning
Wanneer je overweegt APS-therapie te ondergaan, is het aan te raden om dit te bespreken met een professional. Zij kunnen jou helpen begrijpen wat deze therapie inhoudt en of die bij jou past. Met de juiste begeleiding kan APS-therapie voor sommigen een aanvulling zijn op hun spirituele en fysieke welzijn.
Waaraan herken je APS therapie?
Al weken loopt er iemand in je omgeving rond met vierkante zelfklevende pleisters op de onderrug of kuit, met dunne draadjes naar een kastje ter grootte van een mobiele telefoon: dat is vaak het eerste signaal. Je herkent deze vorm van behandeling ook aan de opvallend korte zittingen. Waar een massage een uur duurt, zit iemand hier vaak zes tot twaalf minuten stil, met een timer die aftikt. Kenmerkend is bovendien dat er nauwelijks iets te voelen valt: geen prikkend of kloppend gevoel zoals bij spierstimulatie, hoogstens een lichte warmte of helemaal niets. Behandelaars werken met een schema over meerdere dagen, noteren de stroomsterkte in microampères en vragen je een pijnscore bij te houden. Zie je een logboekje met cijfers van 0 tot 10, elektrodeplaatsing getekend op een lichaamsschema en afspraken op vaste tijden, dan gaat het vrijwel zeker om deze aanpak.
Hoe werk je met APS therapie?
Een droge, schone huid is het beginpunt: vet, bodylotion of veel beharing verstoren het contact van de elektroden. Werk in een vaste reeks. Spreek eerst met een gecertificeerde behandelaar door welke plaatsing bij jouw klacht past; meestal wordt gewerkt vanaf de plek van de klacht naar het zenuwverloop, of via hand- en voetplaatsing voor een bredere toepassing. Houd daarna een korte reeks sessies aan, bijvoorbeeld dagelijks in de eerste week en daarna afbouwend, omdat de claim is dat opbouw belangrijker is dan één lange behandeling. Noteer voor en na elke sessie een pijnscore, je slaap en wat je die dag lichamelijk deed. Drink na de sessie extra water en plan geen zware belasting direct erna. Ga zitten of liggen tijdens de behandeling en gebruik die minuten bewust: rustige ademhaling, telefoon weg. Blijf klachten daarnaast bespreken met je huisarts of fysiotherapeut.
Wat wordt er vaak verkeerd begrepen aan APS therapie?
Een man kocht online een goedkoop stimulatieapparaat, plakte de elektroden op zijn schouder en concludeerde na een week dat "APS niet werkt" — terwijl hij een gewoon TENS-apparaat gebruikte. Dat is het meest voorkomende misverstand: dat elke vorm van elektrostimulatie hetzelfde is. Het idee achter deze therapie is juist dat er zeer lage stroomsterktes worden gebruikt met een golfvorm die het actiepotentiaal van zenuwcellen nabootst, in plaats van sterke prikkels die de pijnbeleving overstemmen. Daaruit volgt een tweede misvatting: dat je iets moet voelen om te weten dat het werkt. Volgens aanbieders is de stroom bewust nauwelijks merkbaar. Belangrijk om te weten: de wetenschappelijke onderbouwing is beperkt en wordt betwist, en resultaten verschillen sterk per persoon. Het is dus geen bewezen vervanging van medische behandeling, maar een aanvulling die je in overleg met een zorgverlener uitprobeert.
